Freida McFadden "Ukochana żona"

Tytuł: Ukochana żona

Autor: Freida McFadden

Wydawnictwo: Czwarta Strona

Nie ma idealnych rodzin. Nie ma też idealnych małżeństw. Wspólne życie nie polega przecież na nieustannym trwaniu we wzajemnym zachwycie, lecz na kompromisach, przemilczeniach, różnicach zdań i uczeniu się drugiego człowieka na nowo, nawet po wielu wspólnie spędzonych latach. Każdy związek ma swoje pęknięcia, o których nie wiedzą nawet najbliżsi. Czasem jednak okazuje się, że to, co z zewnątrz wygląda jak ideał, jest podejrzane i stanowi zaledwie wstęp do znacznie bardziej niepokojącej historii. Właśnie na tej granicy między codziennością a tajemnicą Freida McFadden buduje swój thriller „Ukochana żona”.

Autorka niemal od pierwszych stron wzbudza w czytelniku uczucie niepokoju. Pozornie mamy tu wszystko, co powinno składać się na obraz szczęśliwego życia: małżeństwo, dom, stabilizację i wspólną przyszłość. Victoria Barnett znajduje się jednak w sytuacji, w której nie może już swobodnie decydować o własnym losie. Po tragicznym wypadku zostaje pozbawiona możliwości komunikowania się z otoczeniem. Jej ciało przestaje być posłuszne, ale umysł najwyraźniej pozostaje sprawny. To szczególnie okrutna forma uwięzienia — świadomość pozostaje, głos znika. I już nikomu nie można powiedzieć o swoich sekretach.

Do domu Barnettów trafia Sylvia Robinson, młoda kobieta po przejściach, która ma zajmować się Victorią. Sylvia nie zna przeszłości małżeństwa, nie zna wszystkich szczegółów wypadku i nie ma powodów, by kwestionować wersję wydarzeń przedstawianą przez innych, w szczególności przez idealnego męża Victorii, Adama. A jednak coś nie daje jej spokoju. Drobne gesty, dziwne zachowania i atmosfera panująca w domu zaczynają tworzyć obraz, w którym coraz trudniej odróżnić troskę od kontroli, a prawdę od starannie przygotowanej opowieści.

To właśnie atmosfera jest jednym z największych atutów tej powieści. McFadden dobrze rozumie, że w thrillerze psychologicznym nie zawsze potrzeba spektakularnych wydarzeń. Czasami znacznie bardziej działa zwyczajna scena, w której coś po prostu nie pasuje. Krótkie spojrzenie. Niewłaściwie dobrane słowo. Reakcja, która pojawia się o sekundę za późno. W „Ukochanej żonie” takie szczegóły stopniowo odbierają poczucie bezpieczeństwa. Dom przestaje być neutralną przestrzenią, a staje się miejscem, w którym każda osoba może coś ukrywać. Na dodatek niepokój potęguje fakt, że jest on praktycznie odcięty od świata, a zwykła ulewa czy śnieżyca powodują, że staje się on pułapką.

Najciekawszy jest przy tym motyw niemożności wypowiedzenia własnej wersji wydarzeń. Victoria wie, co się stało, ale nie może tego powiedzieć. Dla innych jej milczenie może oznaczać wszystko albo nic. Czy jest bezradną ofiarą? Czy próbuje przed czymś ostrzec? A może prawda jest jeszcze bardziej skomplikowana? Na swój sposób może przekazać Sylvii wskazówki o ukrytym pamiętniku, ale to od jej opiekunki zależy, czy go najdzie, przeczyta i – co najważniejsze – co z tą wiedzą zrobi. McFadden wykorzystuje tę sytuację, by zbudować napięcie wokół bardzo prostego pytania: co by było, gdyby nikt nie chciał albo nie potrafił uwierzyć w to, co próbujemy przekazać?

Ważną rolę odgrywa także przeszłość Victorii. Kolejne informacje pozwalają spojrzeć na jej małżeństwo z innej perspektywy. To, co wcześniej mogło wydawać się dowodem bliskości, zaczyna nabierać innego znaczenia. Autorka sprawnie wykorzystuje mechanizm, który dobrze znamy z thrillerów: zmusza czytelnika do ponownego oceniania sytuacji, które już poznał. Nagle zwykła scena może stać się wskazówką, a niewinne zachowanie — czymś, co powinno wzbudzić podejrzenia. Co więcej, nieustannie wprowadza nas w błąd sprawiając, że w pewnym momencie już nie potrafimy ocenić, komu należy wierzyć.

Nie jest to jednak powieść, która stawia przede wszystkim na rozbudowaną analizę psychologiczną. McFadden wybiera tempo. Jej bohaterowie mają przede wszystkim prowadzić historię do kolejnych odkryć, a nie zatrzymywać ją na długo przy skomplikowanych rozważaniach o naturze człowieka. To wszystko sprawia, że „Ukochana żona” bardzo dobrze spełnia podstawowe zadanie thrillera: chce się wiedzieć, co będzie dalej. Krótkie rozdziały, zmieniające się informacje i atmosfera narastającego zagrożenia sprawiają, że lektura ma charakter niemal kompulsywny. To jedna z tych książek, które czyta się „jeszcze tylko przez chwilę”, by po kilku rozdziałach zorientować się, że minęło znacznie więcej czasu, niż planowaliśmy. Co więcej, z każdą stroną zaczynamy rozumieć, że to co widzimy, to wielokrotnie tylko maska zakładana dla potrzeby chwili, nie zaś prawdziwa twarz. Jest to zatem książka o pozorach, ale również o tym, jak łatwo samemu stać się ich ofiarą. I choć nie każda strona tej historii pozostaje równie mocna, McFadden osiąga to, czego od dobrego thrillera oczekujemy najbardziej: po jej lekturze zwyczajny, spokojny dom przez chwilę przestaje wydawać się tak całkiem bezpiecznym miejscem. A ukochana osoba może przybrać postać kata...