Na książkach Zbigniewa Nienackiego się wychowałam, z bijącym sercem sięgając po każdy kolejny tom i oczekując po nim niezapomnianej przygody. Te, przeżywane z Panem Samochodzikiem, zdeterminowały niejako moją przyszłość, a przynajmniej rozpaliły głód wiedzy i pragnienie, by też kiedyś odnaleźć skarb. Może właśnie dlatego wraz z kuzynką pieczołowicie rozkopywałyśmy działkowe alejki, znalezisko w postaci starej tubki pasty do zębów traktując w kategoriach przełomowego odkrycia. Dlatego też zapewne kocham stare przedmioty i – choć mieszkanie mam nowocześnie urządzone – wciąż marzę o stylowej biblioteczce czy olbrzymim biurku na którym stałaby piękna lampa. Jedynie na stare książki obecnie zawsze znajduje miejsce nawet w ascetycznych wnętrzach, ale pragnienie poszukiwania i … odkrywania pozostało.
