1.
Był zimny kwietniowy poranek, godzina trzynasta, wszystko wokół szare, a na ścianie klatki schodowej Bloku Zwycięstwa wisi plakat przedstawiający ogromną twarz czterdziestoletniego mężczyzny z czarnym sumiastym wąsem — Wielkiego Brata. Do budynku wychodzi trzydziestodziewięcioletni Winston Smith. Klatka schodowa śmierdzi gotowaną kapustą i starymi wycieraczkami. Mężczyzna idzie pieszo na siódme piętro. W ramach Tygodnia Niewinności oszczędza się prąd i winda nie działa, co zresztą jest częstym zjawiskiem. Winston wspina się wolno, bowiem ma owrzodzenia żylakowe na prawej nodze, powyżej kostki. Na każdym piętrze, na wprost drzwi windy wisi wspomniany plakat, a napis na nim głosi „Wielki Brat patrzy”. W mieszkaniu, na ścianie, wisi teleekran, z którego słychać głos, odczytujący dane dotyczące wytopu surówki. Teleekran przypomina matowe lustro. Jego zadaniem jest nadawanie wiadomości propagandowych, a także śledzenie obywateli. Urządzenia nie można wyłączyć, można go tylko przyciszyć. Winston jest ubrany w granatowy kombinezon, ubiór członka Partii. Ma bardzo jasne włosy, rumianą cerę i szorstką od chropowatego mydła i tępych żyletek skórę. Smith jest pracownikiem Ministerstwa Prawdy. Widzi je z okna swojego mieszkaniu. Na budynku widnieją następujące hasła: „Wojna to pokój. Wolność to niewola. Ignorancja to siła”. Ministerstwu Prawdy podlega prasa, rozrywka, oświata i sztuka. W mieście znajdują się jeszcze trzy inne ministerstwa: Ministerstwo Obfitości (zajmuje się gospodarką), Ministerstwo Miłości (dba o ład i porządek) oraz Ministerstwo Pokoju (odpowiada za działania militarne i prowadzenie wojen). Działa również Policja Myśli, która napawa grozą. Winston myśli z odrazą o Londynie, głównym mieście Pasa Startowego Jeden, trzeciej pod względem zaludnienia prowincji Oceanii. Usiłuje sobie przypomnieć, czy Londyn zawsze wyglądał tak samo.