Ramani Durvasula "To nie ty. Jak rozpoznać narcystycznych ludzi i uwolnić się od nich"

Tytuł: To nie ty. Jak rozpoznać narcystycznych ludzi i uwolnić się od nich

Autor: Ramani Durvasula

Wydawnictwo: Sensus

Narcyzm to pojęcie wywodzące się z klasycznej psychologii, opisujące trwały wzorzec osobowości oparty na egocentryzmie, potrzebie podziwu oraz deficycie empatii. W ostatnich dekadach coraz częściej mówi się o nim nie tylko w gabinetach terapeutycznych, ale i w debacie publicznej, ponieważ narcystyczne sposoby funkcjonowania przeniknęły do życia społecznego, zawodowego i rodzinnego. Kultura autopromocji, mediów społecznościowych i powierzchownych relacji sprzyja utrwalaniu postaw, w których liczy się dominacja, kontrola i wizerunek, a nie odpowiedzialność czy wzajemność. W tym sensie narcyzm rzeczywiście można uznać za jedną z plag naszych czasów – cichą, bo często myloną z „silnym charakterem”, a jednocześnie wyjątkowo destrukcyjną dla osób, które wchodzą w relacje z ludźmi o takich cechach.

Izabela Janiszewska "Nieznajomi"

Tytuł: Nieznajomi

Autor: Izabela Janiszewska

Wydawnictwo: Czwarta Strona

W czasach, gdy przestrzeń wirtualna stała się nieodłącznym elementem codzienności, coraz wyraźniej ujawniają się jej najmroczniejsze oblicza. Mówimy o miejscu pozornie neutralnym, niemal bezcielesnym, a jednak sprzyjającym zachowaniom, które jeszcze niedawno trudno byłoby sobie wyobrazić jako powszechne. Anonimowość, która miała dawać wolność, dziś bywa zasłoną dla dewiacji, podszytych potrzebą dominacji lub zwykłej, ludzkiej złośliwości. Krzywda, wymierzona zza ekranu, potrafi zranić równie dotkliwie jak ta zadawana w cztery oczy, choć jej źródło bywa trudniejsze do uchwycenia. W takim właśnie pejzażu – niepokojącym, naznaczonym współczesnymi demonami – Izabela Janiszewska umieszcza swoją powieść „Nieznajomi”, tworząc historię, która splata lęki naszego czasu z ponadczasową prawdą o tym, jak niewiele trzeba, by ludzie stali się dla siebie wrogami, albo ... sąsiadami.

John Marrs "Wszystko zostaje w rodzinie"

Tytuł: Wszystko zostaje w rodzinie

Autor: John Marrs

Wydawnictwo: Czwarta Strona

Rodzina – podstawowa komórka społeczna, źródło bezpieczeństwa i miłości. W niej uczymy się świata, języka emocji i pierwszych zasad moralnych. To właśnie rodzina, jak powiadają, powinna być ostoją w chwilach kryzysu, miejscem, do którego wracamy, nawet gdy cały świat się wali. Miłość rodzicielska bywa bezgraniczna, a więzy krwi potrafią przetrwać najgłębsze kryzysy. Tyle teoria. W praktyce jednak – i to nie od dziś – nie wszystkie rodziny zasługują na miano „zdrowych”. Niektóre są dysfunkcyjne, inne wręcz patologiczne, choć potrafią perfekcyjnie udawać normalność. Z zewnątrz – sielanka. W środku – piekło. I właśnie takim piekłem jest rodzina z powieści Johna Marrsa "Wszystko zostaje w rodzinie".

Alice Walker "Kolor purpury"

Tytuł: Kolor purpury

Autor: Alice Walker

Wydawnictwo: Replika

Choć nawet dziś trudno jest mówić o równości społecznej, zaś w świecie mnożą się przykłady braku tolerancji, to jednak sytuacja jest dużo lepsza niż ta, z która mieliśmy do czynienia jeszcze kilkadziesiąt lat temu. Prawa kobiet to temat niezwykle drażliwy (szczególnie dla mężczyzn), a choć wciąż kobiety mają ograniczony dostęp do wielu zawodów, choć zarabiają mniej niż mężczyźni, to mają prawo głosu, a przede wszystkim mają wiele do powiedzenia. Jeszcze niedawno tak nie było, zaś kobieta była traktowana przez mężczyzn jak służąca, obiekt seksualny czy maszynka do rodzenia dzieci. Przemoc, zarówno ta fizyczna, jak i psychiczna, była na porządku dziennym, zaś karygodne zachowania mężczyzn były raczej akceptowane niż potępiane. Jeszcze gorsza była (i to całkiem niedawno, bo w latach 30. czy 40.XX wieku) sytuacja kobiet Afroamerykanek. Zabierane ze szkoły młode dziewczynki były wydawane za mąż, gwałcone, poniewierane, bite, padały ofiarą kazirodczych związków, nie miały nic do powiedzenia, a ich zadaniem była tylko praca i wychowywanie dzieci. Były całkowicie zależne od swojego pana i władcy, czyli męża, a wcześniej ojca. Nikt nie liczył, się z ich zdaniem, nikt nie litował się nad nimi, ani po nich nie płakał, kiedy niedożywione, wyczerpane rodzeniem dzieci, skatowane umierały.

Anna Szczęsna „Szepty drewnianych papug”

Tytuł: „Szepty drewnianych papug”

Autor: Anna Szczęsna

Wydawnictwo: Kobiece

Przemoc w rodzinie bardzo często kojarzona jest z tą fizyczną – z biciem, siniakami na twarzy wstydliwie zakrywanymi pudrem. Ale rodzajów przemocy może być wiele, a każda z nich jest tak samo krzywdząca i w takim samym stopniu zaburza zarówno naszą równowagę emocjonalną, jaki i poczucie bezpieczeństwa. Osoba stosująca przemoc to zwykle sprawny manipulator, który potrafi wdziewać na twarz maskę, który zmienia się wraz ze zmianą otoczenia. Dopiero w domu pokazuje swoją prawdziwą twarz, stając się panem sytuacji i oczekując absolutnego oddania, rozdzielając swoje pochwały lub nagany. 

Pernilla Stalfelt "Mała książka o przemocy"

Tytuł: Mała książka o przemocy

Autor: Pernilla Stalfelt

Wydawnictwo: Czarna Owca

Przemoc często jest mylnie kojarzona wyłącznie z przemocą fizyczną, z walką i rozlewem krwi. Tymczasem wcale tak nie musi być, bowiem przemoc przybiera różne oblicza. Co więcej, często nawet nie jesteśmy świadomi tego, że padamy jej ofiarą, nie wiemy, czemu spotyka nas przykrość ze strony drugiej osoby, czujemy się nieszczęśliwi i … często w przemocy zaczynamy upatrywać jedynej drogi zachowania. Jak zatem przerwać spiralę przemocy? Jak nie pozwolić, żeby ktoś krzywdził nas czy inne osoby w naszym otoczeniu? Jak przeciwdziałać przemocy, nie dopuścić do jej eskalacji?

Jackson MacKenzie "Odzyskaj siebie. Życie po toksycznym związku i przemocy emocjonalnej"

Tytuł: Odzyskaj siebie. Życie po toksycznym związku i przemocy emocjonalnej

Autor: Jackson MacKenzie

Wydawnictwo: Sensus

Przemoc emocjonalna, zwana również psychiczną, może przybierać różne formy dlatego też jest trudniejsza do wykrycia niż przemoc fizyczna. Co nie znaczy, że jest mniej groźna, zarówno dla relacji, jak i dla jej ofiary. Do przemocy tej można zaliczyć zarówno zastraszanie,groźby, jak i izolowanie z grupy, obrażanie, ignorowanie, czy nawet stalking. Kiedy przemocy tej ofiara poddawana jest przez długi czas, może mieć destrukcyjny wpływ na psychikę. Nie tylko może ona zniszczyć poczucie własnej wartości, prowadzić do wystąpienia stanów lękowych czy depresji, ale nawet do targnięcia się na swoje życie. Kiedy tylko zauważymy jej symptomy, powinniśmy natychmiast szukać pomocy mimo iż jest to trudne. Tak naprawdę bowiem przemocy tej doświadczamy najczęściej ze strony osób najbliższych, które kochamy (i jesteśmy przyzwyczajeni do ich niewłaściwych zachowań). Tym trudniej jest zatem przyznać, nawet przed samym sobą, że tak bliska osoba może nas skrzywdzić. 

Nora Roberts „W poszukiwaniu prawdy”

Tytuł: W poszukiwaniu prawdy

Autor: Nora Roberts 

Wydawnictwo: Edipresse Książki 

Są w naszym otoczeniu osoby czy całe rodziny, którym możemy tylko zazdrościć. Mają cudowne dzieci, wykonują prestiżowe zawody, mają piękny dom i szacunek społeczeństwa. Wydają się być wybrańcami losu, zaś wszystko czego się dotkną, zamienia się w przysłowiowe złoto. Tyle tylko, że za zamkniętymi drzwiami skrywają oni swoje mroczne sekrety i prawdę, która jest zbyt wstrząsająca, żeby nawet o niej myśleć…. 

Philip G.Zimbardo i Rosemary K.M.Sword „Żyj lepiej, kochaj mądrzej”

Tytuł: Żyj lepiej, kochaj mądrzej

Autorzy: Philip G.Zimbardo i Rosemary K.M.Sword 

Wydawnictwo: PWN

Wciąż powtarzasz utarte schematy działania i dziwisz się, że osiągasz te same efekty? Jesteś przekonana, że nie potrafisz stworzyć szczęśliwego związku? Po raz kolejny porzuciłaś mężczyznę, choć właściwie nie potrafisz podać powodu rozstania? A może od lat tkwisz w przemocowym związku z człowiekiem, który znęca się nad tobą fizycznie i psychicznie? Jeśli choć na jedno z tych pytań odpowiedziałaś twierdząco, jeśli czujesz, że codzienność zaczyna cię przytłaczać, jeśli odczuwasz irracjonalny lęk lub zdajesz sobie sprawę, że pozwalasz się krzywdzić, ale nie potrafisz przerwać tego zaklętego koła to znak, że potrzebujesz pomocy. Możesz szukać jej u przyjaciół, znajomych, w ośrodkach wsparcia, u psychologów i / lub psychiatrów, możesz też – zanim zdecydujesz się prosić o pomoc, albo sama uświadomisz sobie, jak poważny jest problem – sięgnąć po odpowiednią literaturę. 

Izabela M. Krasińska "W obłokach marzeń"

Tytuł: W obłokach marzeń 

Autor: Izabela M. Krasińska 

Wydawnictwo: Czwarta Strona 

„Widocznie wszyscy jesteśmy tacy sami. Zawsze chcemy zachować pozory, pokazać się od najlepszej strony. Nawet jeśli za tą piękną fasadą jest już tylko ruina” – te słowa Charlotte Link dotyczą każdego z nas. Tyle tylko, że są osoby, które w stwarzaniu pozorów osiągnęły mistrzostwo, zaś za maską ukrywają prawdziwą twarz – twarz potwora. Te jednostki, ocierające się o psychopatię, są sprawnymi manipulatorami, którzy pod płaszczykiem gładkich słów kryją bestię, agresywną, niszczycielską… 

Magdalena Jasny "FarMagia"

Tytuł: FarMagia 

Autor: Magdalena Jasny 

Wydawnictwo: ZYSK i S-ka 

Nie wierzysz, że magia istnieje? Nie wierzysz, że jest kraina, w której koło siebie żyć może Pegaz, gryf i elfy? Może dlatego, że jesteś zbyt poważny, zbyt dorosły, by w twoim życiu było jeszcze miejsce na magię. Niezależnie jednak od tego, czy kiedykolwiek będzie ci dane odwiedzić to magiczne miejsce czy też tylko o nim usłyszysz, nie tylko warto w nie uwierzyć, ale i warto je chronić. Bo ono istnieje tak długo, jak dziewczynki rasy ludzkiej będą wyrażały swą wolę, by występować w charakterze Opiekunek… 

Sejal Badani "Ślad po złamanych skrzydłach"

Tytuł: Ślad po złamanych skrzydłach

Autor: Sejal Badani

Wydawnictwo: Kobiece

„Tajemnice, których ja i moje siostry trzymamy się jak koła ratunkowego, bębnią we mnie w stałym, niezmordowanym rytmie. Tajemnice domagają się ujawnienia, wyjścia na światło dzienne. A jednak wciąż nie jestem na to gotowa. I obawiam się, że nigdy nie będę” – te słowa dotyczące rodzinnych sekretów mogłoby wypowiedzieć wiele osób. Niemal każda rodzina skrywa w czterech ścianach własne tajemnice, mniej lub bardziej bolesne, w różnym stopniu determinujące przyszłość jej członków. Tyle tylko, że są takie sekrety, które powinny wyjść na jaw już dawno, bowiem ich dalsza ochrona tylko pogarsza sytuację, wciągając kolejne osoby w spiralę kłamstwa i udawania. 

Katarzyna Misiołek "Nie podchodź bliżej"

Tytuł: Nie podchodź bliżej

Autor: Katarzyna Misiołek

Wydawnictwo: MUZA

„Też Cię czasami nienawidzę. Wiesz czemu? Bo lata temu los połączył nasze ścieżki i choćbyśmy nie wiem jak bardzo tego pragnęły, zawsze będą ze sobą splątane. Obie jesteśmy zepsute, jak połamane pacynki, nie rozumiesz tego? Obie jesteśmy cholernymi marionetkami zdanymi na łaskę przeznaczenia!” – ból i rozgoryczenie płynące z tych słów przenikają nas do głębi i kryją w sobie tragiczną historię. Często jest to również nasza historia, bowiem niejedna osoba ma za sobą ciężkie doświadczenia, ma też kogoś, kto w najgorszym czasie stał u jej boku. Tyle tylko, że po latach patrzymy na taką znajomość nie zawsze przychylnym okiem, często również odkrywamy jej toksyczny charakter.

Agata Przybyłek "Bez Ciebie"

Tytuł: Bez Ciebie

Autor: Agata Przybyłek

Wydawnictwo: Czwarta Strona

„Nie umiała przestać go kochać i tak naprawdę to bolało ją najbardziej. Z tej ślepej miłości zgadzała się na wszystko. Byle tylko czuć jego bliskość i mieć pewność, że on też ją kocha. Wtedy jeszcze nie wiedziała, że każdy akt okrucieństwa, jakiego się wobec niej dopuszczał, nabierał dla niej wartości nagradzającej. Kara była lepsza od obojętności” – aż strach pomyśleć, jak wiele kobiet mogłoby się podpisać pod tymi słowami, ile z nich pada ofiarą przemocy domowej, zarówno tej fizycznej, psychicznej, jak i ekonomicznej. Czym dłużej taka sytuacja trwa, tym większą siłę ma oprawca, tym bardziej bezkarny się czuje, zaś ofiara – bezbronna. Jego pierwsze ciosy to testowanie, po których zwykle następują długie, nawet kilkumiesięczne przerwy, zaś on kaja się, przeprasza i obsypuje prezentami. Później już tylko tłumaczy, że wszystko to robi z miłości …

Joachim Bauer „Granica bólu. O źródłach agresji i przemocy”

Tytuł: Granica bólu. O źródłach agresji i przemocy

Autor: Joachim Bauer

Wydawnictwo: Dobra Literatura 

Ostatnie zamachy w Brukseli, masakra w Paryżu, wydarzenia sprzed kilku lat w Londynie. Dzieci pozostawione w kościołach, skatowany rowerzysta, kobieta z odciętą głową czy rodzice zamordowani bestialsko przez ich syna i jego dziewczynę. Słuchając takich informacji można odnieść wrażenie, że świat oszalał, że pogrąża się w otchłani agresji, przemocy, beznadziei, że mamy do czynienia z upadkiem powszechnie uznawanych wartości, autorytetów i ideałów. Co sprawia, że ludzie są zdolni zachowywać się w ten sposób, zadawać ból swojemu bliźniemu? Czy nienawiść i skłonność do przemocy leżą w naszej naturze czy może są warunkowane czynnikami sytuacyjnymi?

Na te pytania stara się odpowiedzieć Joachim Bauer , psychiatra i psychoterapeuta, w swojej książce „Granica bólu. O źródłach agresji i przemocy”. Opublikowana nakładem wydawnictwa Dobra Literatura pozycja jest pracą naukową, a jednak brak jest tu zawiłych wywodów czy nadmiernego intelektualizowania. Dlatego też po książkę może śmiało sięgnąć każdy zainteresowany zjawiskami przemocy, socjologowie, przedstawiciele służb mundurowych, nauczyciele oraz psychologowie i psychiatrzy. Każdy z odbiorców znajdzie w niej coś dla siebie, każdy znajdzie pewien punkt odniesienia – czy to do własnej sytuacji czy też do przypadków z życia zawodowego, a być może książka Bauera stanie się też inspiracją do własnych badań. Cenny jest szczególnie fakt, iż autor niejako wdaje się w polemikę z funkcjonującymi teoriami dotyczącymi agresji, przytacza różne stanowiska naukowców na przestrzeni wieków, pozwalając nam dociekać, wyciągać wnioski i opierać się – poprzez analogię – na podanych przykładach.

Jak pisze autor: „Moim celem jest przekazanie, w jaki sposób nowoczesne neuronauki mogą się przyczynić do poradzenia sobie z problemem, przy którego rozwiązywaniu wiek XX wielokrotnie ponosił spektakularne porażki”. W tym celu sięga do przeszłości, by prześledzić drogę, jaką pokonali badacze zajmujący się zjawiskami agresji i przemocy, poczynając od Freuda, który założył, że agresja jest wrodzonym instynktem człowieka czy też Darwina, według którego zarówno w przypadku agresji, jak i strachu, chodzi o zachowania reaktywne, zaś do wywołania tych zachowań niezbędne jest powstanie specyficznych bodźców, które by je prowokowały. Bauer obala wiele tez dotyczących agresji, omawia również wyniki prowadzonych na przestrzeni wieków badań, zwracając uwagę na fakt, iż wielokrotnie funkcjonują one w naszej świadomości w sposób nieco wypaczony, niekompletny, zaś wyciągnięte przez nas wnioski są dzięki temu błędne. 

Bauer podkreśla, iż mimo że spotykamy się z agresją na każdym kroku, to określenie „instynkt agresji” jest błędne. Z uwagi na rosnącą eskalację przemocy niezbędne jest dokładne zrozumienie jej struktury, redefinicja pojęcia agresji po to, by móc ograniczyć jej niszczycielski wpływ oraz … wykorzystać jej pozytywny potencjał. Autor wyjaśnia nam, jak działa neurobiologiczny układ agresji, przedstawia agresję jako czynnik wspomagający układ motywacyjny oraz jej funkcje komunikacyjne. Dokładnie omawia zasadę „granicy bólu” i zastanawia się, jakie czynniki wpływają na indywidualny próg bólu, a w konsekwencji – na odmienną skłonność do zachowań agresywnych. 

Wnikliwie przyglądamy się wraz z Bauerem przyczynom agresji dzieci i młodzieży, zastanawiając się nad wpływem więzi społecznych na postawy oraz dociekając skąd bierze się szał zabijania w szkołach. Definiujemy osobowość antyspołeczną i psychopatyczną, a ponadto śledzimy rozwój osobowości, poszukując czynników mających wpływ na proces stawania się psychopatą. Autor dowodzi, że zarówno agresja jak i przemoc nie leżą w naszej naturze, co więcej, to nie one leżą u postaw naszego przetrwania i rozwoju. „Ewolucyjna recepta człowieka na sukces to ani siła, ani żądza mordu, lecz inteligencja i współpraca” – pisze Bauer, przytaczając liczne dowody i pokazując chociażby wpływ korzystnej kultury organizacyjnej, opartej na silnych więzach pomiędzy współpracownikami i życzliwości, na wyniki pracy. 

Wszystko to sprawia, że książka „Granica bólu” jest nie tylko fascynującą lekturą, ale istotne jest również jej praktyczne zastosowanie. Inne spojrzenie na agresję i przemoc powinno pociągać inne metody przeciwdziałania im i reagowania w sytuacji ich pojawienia się. Jest to szczególnie istotne w obecnych czasach, kiedy zarzewiem konfliktu staje się odmienna kultura, wyznanie czy dostęp do zasobów naturalnych. Szczególnie, że wizja globalnej wioski się nie sprawdziła…

Nick Vujicic "Nie daj się gnębić!"

Tytuł: Nie daj się gnębić!

Autor: Nick Vujicic

Wydawnictwo: AETOS Media

Zachowania przemocowe występują coraz częściej i już dawno przestały kojarzyć się wyłącznie ze środowiskami patologicznymi. Z szykanami, wyśmiewaniem, molestowaniem fizycznym i psychicznym możemy spotkać się już nie tylko w środowisku szkolnym, ale i w pracy oraz w domu, zaś ofiarami tej przemocy są zarówno dzieci, jak i dorośli, zarówno pełnosprawni, jak i niepełnosprawni. Dlatego tak istotne jest, żeby takim praktykom powiedzieć zdecydowane NIE, żeby wspierać ofiary i uczyć je właściwej reakcji, by nie dochodziło do takich tragedii, jak próby samobójcze czy zabójstwa. Prawdziwą kampanię przeciwko przemocy prowadzi osoba wyjątkowa, która z racji pewnych fizycznych niedoskonałości doświadczyła wielu form znęcania się i przekonała się, że oprawcy mają wiele twarzy i wiele metod działania. Osobą tą jest Nick Vujicic, autor wyjątkowej, autobiograficznej książki „Bez rąk, bez nóg, bez ograniczeń”. Ten kaznodzieja i jeden z najlepszych mówców motywacyjnych naszych czasów, którego wystąpienia przyciągają tłumy, urodził się z rzadką chorobą charakteryzującą się całkowitym wrodzonym brakiem kończyn, a jednak ten fakt nie przeszkadza mu w czerpaniu z życia pełnymi garściami i w dzieleniu się swoim szczęściem z innymi.

Trudno sobie wyobrazić, co Vujicic przeszedł w swoim życiu, zaś o skali jego cierpienia może świadczyć chociażby podjęta próba samobójcza. Nie potrafił zdobyć się jednak na ten ostateczny krok – powstrzymała go przed tym myśl o bólu, jaki sprawi swoim bliskim. Tamto wydarzenie było jednak momentem przełomowym, które zmieniło podejście Vujicica do szykanowania i samych osób szykanujących. „Zamiast skupiać się na pytaniu, dlaczego twój dręczyciel nęka właśnie ciebie, popracujmy nad tym, byś znowu poczuł się bezpieczny i szczęśliwy” – pisze on w swojej najnowszej książce „Nie daj się gnębić!”, opublikowanej nakładem wydawnictwa Aetos Media. Pozycja ta jest swego rodzaju poradnikiem, dzięki któremu czytelnik nie tylko pozna techniki stawiania oporu dręczycielom, ale przede wszystkim może zmienić stosunek do samego siebie, zbudować poczucie własnej wartości, przekonać się o swojej wyjątkowości i wytyczyć drogę, którą odtąd będzie podążał. Książka ta powinna trafić nie tylko do rąk osób gnębionych, ale znaleźć się w każdej szkolnej bibliotece czy gabinecie psychologa; może ona stanowić również podstawę lekcji wychowawczych bądź stać się scenariuszem zajęć biblioterapeutycznych.

W kolejnych rozdziałach autor nie tylko przytacza przykłady ze swojego życia, pokazując nie tylko te momenty, w których doświadczał negatywnych reakcji na swoją niepełnosprawność, ale również cudowne chwile, które stały się jego udziałem, takie jak spotkanie wymarzonej kobiety czy pojawienie się na świecie jego pierwszego dziecka. Autor zauważa, że tak naprawdę nikt nie wie, jak wspaniałe rzeczy mogą nas w życiu spotkać, dlatego zawsze warto mieć nadzieję na odmianę losu. Warto też nieco dopomóc szczęściu prezentując właściwe postawy, zachowania, wytyczając sobie jasny cel, do realizacji którego będziemy dążyli.

Vujicic pomaga w rozpoczęciu procesu zmian, w pracy nad sobą i podejściem do życia, podaje również sposób, w jaki można stworzyć wewnętrzny system obrony przed gnębicielami. Podstawą tego systemu jest określenie, kim jesteśmy, wzięcie odpowiedzialności za nasze zachowania i szczęście, a także stworzenie silnego systemu wartości. 

Autor zwraca uwagę na poczucie własnego „ja”, pokazuje w jaki sposób przekuwać negatywy w pozytywy, namawia nas do obrania kierunku, z którego nie będzie w stanie nas nikt zawrócić. Pisze również o owocach ducha, wartościach przedstawionych w Biblii, przymiotach i uczuciach sprzyjających nawiązywaniu zdrowych relacji i służących ogółowi. Każdy rozdział zawiera krótkie podsumowanie, prezentujące najważniejsze treści, swego rodzaju drogowskazy, którymi warto się kierować w swojej drodze przez życie. 

To wszystko sprawia, że książka Nicka Vujicica jest pozycją szczególnie przydatną, cenną i ważną, bowiem znacząco poprawia jakość życia, uczy miłości nie tylko do siebie, ale i drugiego człowieka, zachęca do wybaczania i zrozumienia, a nie pielęgnowania w sobie uczuć takich jak gniew czy poczucie krzywdy, niezrozumienia. Napisana niezwykle emocjonalnym językiem publikacja jest już kolejną książką autora dającą świadectwo jego niezwykłości, niezłomności, ogromnego hartu ducha oraz przekonania, że życie jest wspaniałym darem. Misją książki jest pomoc w radzeniu sobie z oprawcami, ale nie tylko – równie ważne, a nawet ważniejsze jest tu zbudowanie swojego systemu wartości, który będzie stanowić swego rodzaju kotwicę, a także nauka kontrolowania swoich emocji oraz … przekonanie, że warto pomagać innym. Właśnie tak, jak robi to Vujicic.

Elizabeth Flock "Emma i ja"

Tytuł: Emma i ja

Autor: Elizabeth Flock

Wydawnictwo: HarperCollins

„Pamiętaj, że ten, kto żyje blisko studni, nie zazna pragnienia, a ta, która ma obok siebie siostrę, nie pogrąży się w rozpaczy” – pisała w jednej ze swoich książek Lisa See. O prawdziwości tych słów może zaświadczyć każda dziewczyna czy kobieta, dla której siostrzana miłość stała się oparciem, wytchnieniem, ratunkiem. Więź, która łączy siostry jest jedyna i wyjątkowa, nie sposób jest ją porównać do jakiejkolwiek innej.

Potwierdzić to może nawet ośmioletnia Carrie Parker, narratorka wstrząsającej książki „Emma i ja”, autorstwa Elizabeth Flock. Opublikowana nakładem wydawnictwa HarperCollins pozycja jest wyjątkową powieścią o uczuciach, a także o przemocy – zarówno tej fizycznej, jak i psychicznej. To również opowieść o pułapce, w jaką może wciągnąć drugi człowiek oraz o sposobach ucieczki. A tych jest wiele, o czym dobrze wiedzą siostry Parker, zmuszone ukrywać się przed prawdą. Jest to zatem książka dla tych czytelników, którzy są gotowi zmierzyć się z cierpieniem, poddać się emocjom, jakie jej lektura wzbudza, którzy docenią niezwykłą narrację oraz zakończenie, które zbija z tropu, które uderza z niezwykłą siłą, które nie daje zapomnieć zarówno o książce, jak i o osobie autorki.

Caroline mieszka w małym, sennym miasteczku Toast w Karolinie Północnej, choć jej dom nie należy do najspokojniejszych. Jeszcze niedawno powroty do niego były prawdziwą przyjemnością, bowiem czekał tam ojciec, najlepszy sprzedawca wykładzin w okolicy. Właśnie to Carrie pamięta najmocniej – zapach wykładziny, który przynosił z pracy, wraz z nieustanną pogodą ducha i wielką miłością, którą darzył swoją rodzinę. Wszystko zmieniło się z chwilą morderstwa, kiedy to do domu wtargnęli szukający pieniędzy napastnicy, bestialsko mordując ojca. Świadkiem zdarzenia była siostra Carrie, młodsza od niej o dwa lata Emma. Zdarzenie to mocno odbiło się na jej psychice, przez pewien czas nie miała ona kontaktu z rzeczywistością, zamknęła się w sobie i przestała mówić. Pogrążona w depresji matka nie była w stanie nawet wyjść ze swojego pokoju, cały ciężar prowadzenia domu spadł zatem na Carrie. Ta jednak dużo by dała, żeby powrócić do tego okresu względnego spokoju gdyby tylko wiedziała, jaki prezent zgotuje im los.

Owym wątpliwym darem jest Richard, mężczyzna bez przeszłości, który pojawił się w miasteczku i szybko zajął miejsce zamordowanego pana Parkera. Niewykształcona kobieta jedynie w mężczyźnie widziała szansę na przetrwanie, nie wzięła jednak pod uwagę, że nie wszyscy są tak pracowici i tak serdeczni, jak jej zmarły mąż. Nie pomyślała, że wyjście za alkoholika ze skłonnością do przemocy może okazać się największym błędem w jej życiu, a przede wszystkim błędem tragicznym w skutkach.

Richard szybko podporządkował sobie cały dom, przemocą i krzykiem usiłując zdobyć autorytet. Nie oszczędzał ani nowej żony, ani dziewczynek, dręcząc je w najgorszy z możliwych sposobów. Upokarzana, nieustannie posiniaczona w brudnych ubraniach Carrie nie jest lubiana w szkole. W przeciwieństwie do Emmy nikt nie chce się z nią bawić, dzieci nazywają ją wariatką, zaś chwilowe utraty świadomości i bujanie w obłokach temu sprzyjają. Dlatego też, mimo iż dziewczynki nie chcą się wyprowadzać, to Carrie ma nadzieję, że w nowej szkole wszyscy będą ją lubili, że będzie mogła zacząć wszystko od nowa.

Zanim jednak wszyscy przeniosą się do nowego domu, a właściwe rozpadającej się chaty należącej do tartaku, w których Richard dostał pracę, dziewczynki podejmują nieudaną próbę ucieczki. Nie chcą już nigdy wracać do okrutnego mężczyzny i matki, która udaje, że nie widzi w jaki sposób mąż je krzywdzi. Bardzo szybko jednak karkołomna eskapada zostaje odkryta, zaś one ponoszą dotkliwą karę. Przywiązane łańcuchem niczym psy dostają tylko psie jedzenie, aż do chwili, kiedy padają wyczerpane i poparzone nagrzanym metalem. Nie opóźnia to jednak wyjazdu do miejsca, które jest bolesnym świadectwem ich upadku.

Zrujnowana chata, która miała stać się ich przystanią, szybko staje się nową pułapką. Co prawda Carrie nareszcie znajduje koleżankę, zaś po szkole często odwiedza pana Wilsona, który uczy ją strzelać do puszek na płocie, to jednak koszmar zaczyna się od nowa. Prawdziwa kulminacja negatywnych emocji następuje, kiedy Richard traci pracę, jest oskarżony o kradzież, a na dodatek rodzina otrzymuje nakaz eksmisji. Wówczas to sięga po swoją jedyną broń, siłę fizyczną, po raz ostatni…

Jak zakończy się ta historia? Jak Carrie i Emma odnajdą się w nowej rzeczywistości? Jak daleko sięga ludzka podłość i jakie może mieć ona skutki? Czy można przerwać krąg przemocy i gdzie szukać przed nią ratunku? A może jedyną formą obrony, jest bronić się samemu? Odpowiedź na te wszystkie pytania przynosi lektura tej niezwykłej powieści, która budzi nas prawdziwą gamę emocji, która wzrusza, wyciska łzy, by wyzwolić złość na fakt, że pozostajemy bezsilni wobec ogromu cierpienia dziewczynek. Narracja została powierzona Carrie, przez to wydarzenia są opisywane z perspektywy ośmiolatki, co dodatkowo budzi nasze zaangażowanie. Perfekcyjnie skonstruowana fabuła oraz ograniczona ilość postaci, które nie rozpraszają uwagi skoncentrowanej na dziewczynkach, świadczą o talencie autorki i doskonałym panowaniu nad swoimi pomysłami, a także … nad czytelnikiem. Od lektury nie sposób się bowiem oderwać, zaś wstrząsające i zaskakujące zakończenie tylko utwierdza nas w przekonaniu, że Flock stworzyła książkę, o której powinien usłyszeć cały świat, książkę, która odciska się na naszej duszy niczym piętno, książkę, przy lekturze której pragnie się krzyczeć z bólu!