Doktor Paweł Obarecki powrócił do domu w nie najlepszym nastroju, po 8-godzinnej grze w winta. W ten sposób wraz z aptekarzem, poczciarzem i sędzią składał życzenia księdzu. Po powrocie zamknął szczelnie drzwi i usiadł przy stoliku, wpatrując się w okno. Czuł, że zaczyna opanowywać go metafizyka. Sprowadzała się ona do poczucia obezwładniającej nudy, niemocy i niechęci do jakiegokolwiek działania. Czytanie i myślenie stawało się wówczas czynem znacznie przewyższającym możliwości doktora, spacerował więc całymi godzinami po gabinecie, wylegiwał się na szezlongu i bezproduktywnie oczekiwał na coś. Wśród tych małomiasteczkowych przyzwyczajeń jedyną rozrywką stawały się nieprzyzwoite lub prozaiczne rozmowy z dwudziestoczteroletnią gospodynią. Ataki apatii spadały na doktora szczególnie jesienią. Szarugi i przeciągłe wycie wiatru czasem budziły w doktorze wspomnienia, przywoływały w pamięci jakieś plany, niezłomne postanowienia, zamiary, jednak stan ten szybko mijał i znów rozpoczynało się codzienne życie. Nie było żadnej zmiany na lepsze.
